دانلود بازی A Way Out برای کامپیوتر
بیشتر بازی‌های چندنفره، بخش کوآپ دونفره را صرفا به چشم یک سرگرمی فرعی می‌بینند. آن‌ها دو بازیکن را در یک محیط سندباکس رها می‌کنند که در آن هر دو نفر تا حد زیادی مستقل از هم عمل می‌کنند. اما بازی A Way Out این پیش‌فرض را کاملا دور می‌اندازد و دو نفر را مجبور می‌کند تا برای زنده ماندن در جریان یک فرار از زندان، واقعا با هم همکاری کنند. این پروژه به کارگردانی جوزف فارس، که پیش‌تر کنترل هم‌زمان دو شخصیت را در بازی Brothers A Tale of Two Sons امتحان کرده بود، موضعی قاطع در قبال همکاری اجباری دارد. شما به‌هیچ‌وجه نمی‌توانید بازی یک راه خروج را تنهایی بازی کنید. همین تصمیم سخت‌گیرانه در طراحی، روی همه‌چیز، از ریتم مراحل مخفی‌کاری گرفته تا قاب‌بندی تیراندازی‌های سینمایی آن، تأثیر مستقیم می‌گذارد. به عنوان یک بازی اکشن که منحصرا برای دو نفر ساخته شده است، بار مکانیکی بازی مدام بین دو بازیکن دست‌به‌دست می‌شود تا مطمئن شود هیچ‌کدام نمی‌توانند گوشه‌ای بیکار بایستند، در حالی که دیگری دارد تمام کارهای سخت را انجام می‌دهد.
ریتم بازی A Way Out بر پایه عدم تقارن استوار است و مرتبا وظایف کاملا متفاوتی را دقیقا در یک زمان واحد به وینسنت و لیو محول می‌کند. در حالی که یک نفر با راه انداختن دعوا در حیاط حواس نگهبان را پرت می‌کند، دیگری مشغول عبور دادن پنهانی یک آچار دزدی از دستگاه فلزیاب است. صفحه‌نمایش نیز به صورت فیزیکی تغییر می‌کند تا تصویر هر کسی را که در آن لحظه کانون توجه داستان است، برجسته‌تر نشان دهد. این تکنیک، پایه‌گذار آزمایش‌های روایی جذابی است که در عنوان Split Fiction پیاده‌سازی شدند و تضمین می‌کند که هر دو بازیکن، واقعیت‌هایی متمایز اما درهم‌تنیده را تجربه کنند. برخلاف پلتفرمینگ صیقل‌خورده‌ای که بعدها در بازی It Takes Two دیدیم، گیم‌پلی در اینجا به شدت روی تعاملات واقع‌گرایانه و خشن‌تر تکیه دارد. شما باید دکمه‌زنی‌ها را برای بالا رفتن پشت‌به‌پشت از کانال لباسشویی زمان‌بندی کنید یا در جریان یک تعقیب‌وگریز پرالتهاب در بیمارستان، شلیک‌های تک‌تیرانداز را با هم هماهنگ کنید. این موضوع باعث می‌شود که کلافگی و دردسرهای مکانیکی ارتباطات انسانی، به بخشی از چالش واقعی بازی یک راه خروج تبدیل شود.
شما به‌ندرت یک کار تکراری را بیشتر از بیست دقیقه انجام می‌دهید. بازی A Way Out مثل یک چهل‌تکه از کلیشه‌های مختلف سینمایی عمل می‌کند. بازی به سرعت از یک فرار مخفیانه پرالتهاب به سرقت از یک خانه روستایی تغییر فاز می‌دهد و بعد ناگهان به یک سکانس رانندگی با سرعت بالا تبدیل می‌شود. از آنجا که بازی یک راه خروج زیر بار محدود شدن به یک چرخه مکانیکی واحد نمی‌رود، این ماجراجویی گهگاه فاقد آن عمق و ظرافت مبارزاتی است که در بازی‌های سبک تیراندازی سنگرگیری پیدا می‌شود. با این حال، همین شتاب بی‌وقفه، تنش و هیجان را زنده نگه می‌دارد. درست زمانی که از خزیدن در سایه‌ها خسته می‌شوید، بازی یک شاتگان دستتان می‌دهد یا شما را پشت فرمان یک ماشین پلیس سرقتی می‌نشاند. این پرش‌های سریع بین ژانرهای مختلف، از خستگی ساختاری که معمولا گریبان‌گیر بخش‌های داستانی طولانی می‌شود جلوگیری کرده و با تغییر مداوم قوانین هدف فعلی، هر دو بازیکن را درگیر و مشتاق نگه می‌دارد.
ویژگی‌های بازی A Way Out
- ساختار اجباری کوآپ با وادار کردن دو نفر به همکاری با یکدیگر، امکان تجربه تک‌نفره بازی را به طور کامل از بین می‌برد.
- نمایش پویای صفحه‌نمایش تقسیم‌شده بسته به اینکه کدام شخصیت در آن لحظه داستان را پیش می‌برد، اندازه و تمرکز قاب را به‌طور فعال تغییر می‌دهد.
- بازیکنان به‌طور مداوم بین ژانرهای مکانیکی مختلف جابه‌جا می‌شوند و به سرعت و بدون هشدار قبلی، از مخفی‌کاری محتاطانه در زندان به تعقیب‌وگریزهای شدید ماشینی می‌روند.
- از آنجا که قهرمانان داستان شخصیت‌های منحصربه‌فردی دارند، انتخاب‌های دیالوگ هر کدام از آن‌ها نحوه برخوردشان با بازجویی‌ها و خطرات محیطی را مشخص می‌کند.
- گذراندن کامل بازی نیازمند ارتباط کلامی مداوم برای زمان‌بندی موفقیت‌آمیز اقداماتی مانند زمین‌گیر کردن هماهنگ نگهبانان است.
- مینی‌گیم‌های تعاملی متنوعی که در محیط پراکنده شده‌اند، با فعالیت‌هایی مانند دوز چهارمهره یا دارت، زنگ تفریح‌هایی رقابتی را فراهم می‌کنند.
- پیمایش در جهان بازی به کار تیمی فیزیکی نیاز دارد، به این معنی که بازیکن‌ها باید به طور فعال برای عبور از دیوارهای بلند برای یکدیگر قلاب بگیرند یا با هم از کانال‌های عمودی تنگ عبور کنند.
- داستان کلی بازی با تبدیل کردن مستقیم اعتماد مکانیکی شکل‌گرفته بین دو بازیکن در طول فرار به یک سلاح روایی، چرخش ساختاری منحصربه‌فردی به خود می‌گیرد.
چیزی که پرده آخر بازی A Way Out را تا این حد تأثیرگذار می‌کند، این است که چگونه به‌طور مستقیم همان مکانیک‌هایی را که یک آخر هفته برای تسلط بر آن‌ها وقت گذاشته‌اید، علیه خودتان به سلاح تبدیل می‌کند. تا رسیدن به نقطه اوج داستان، بازی به شما آموزش داده تا برای همه‌چیز، از قلاب گرفتن برای پریدن از روی حصار تا فراهم کردن آتش پوششی، به شریکتان تکیه کنید. وقتی داستان در نهایت زیر پای این مکانیک‌های تثبیت‌شده را خالی می‌کند، ضربه‌ای که می‌خورید به شکل غافلگیرکننده‌ای سنگین است. این اتفاق دقیقا به این دلیل خوب کار می‌کند که همان سیستم کنترلی را که با آن اخت شده بودید، واژگون می‌کند. این اثر همچنان یک بازی ماجراجویی عمیقا شگفت‌انگیز است که از واقعیت فیزیکی دو نفر که روی یک مبل نشسته‌اند استفاده می‌کند تا داستانی را روایت کند که اصلا در قالب یک‌نفره جواب نمی‌داد. حتی با وجود انیمیشن‌هایی که گاهی اوقات خشک و بدقلق هستند، بازی یک راه خروج یک آزمایش جسورانه در طراحی بازی‌های هم‌فکری است که از شما می‌خواهد واقعا با فردی که کنارتان نشسته، صحبت کنید.
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باشید!